Categoriearchief: Geen categorie

Generationele verschuiving

Ik betrapte mezelf op een schanddaad. Zonder enige schaamte stond ik uit volle borst mee te blèren bij enkele bandjes. Iets waar ik mezelf niet toe in staat achtte tot nu toe. Was ik dan toch slachtoffer van decorverlies aan het worden? Misschien was het meest zorgwekkende eraan nog wel dat ik het heel erg leuk vond. Geruststellend was wel weer dat ik niet de enige op leeftijd was die hier in mee ging. De gemiddelde leeftijd van de bandleden was zo’n 19 jaar. De gemiddelde leeftijd van het voorste deel van het publiek ook. De leeftijd van het achterste deel schommelde rond de 55 jaar.

Dat leeftijdsverschil was niet merkbaar in het enthousiasme van de bandleden en de respons van het publiek na elk nummer. Of het nou Help van The Beatles, een standard van The Stones of een compilatie van sterke Queennummers was, iedereen ging uit zijn dak. Typerend voor dit gebeuren was de lekkere, brutaal gespeelde versie van My Generation van The Who. Met een zwaar beproefde line-up van gitaren, bas en drums, heel soms met wat toetsen erbij, en uiteraard het bijpassend volume, gingen de bands met overtuiging de strijd aan met het publiek.

‘Is het niet fantastisch om je zoon daar te zien staan spelen?’, schreeuwde een vriend van me in mijn oor. Ik was wat jaloers op hem, want ik heb geen  zoon en die kon daar dan ook niet staan. Bij de andere band idem van een goede kennis van me. Maar ik was het volmondig met hen eens.

Wel bleef deze gedachte in mij rondspoken toen ik weer thuis was.
Wat is hier gaande?

Ik stuurde een mail aan de gitarist en complimenteerde hem met dit optreden waarin het me was opgevallen dat ik zoveel singles voorbij had horen komen die ik als ‘tiener’ bij elkaar had gespaard en die sinds die tijd in mijn genen waren gaan zitten.

Is er dan zo weinig veranderd of had de gitarist van één van de bands gewoon gelijk toen hij antwoordde dat die singles toen eenvoudig weg veel beter waren?

De beste plek

Tijdens optreden Daddy-O XXL 2 op 30 april 2016
Tijdens optreden Daddy-O XXL 2 op 30 april 2016

Ooit was er iemand die zei: ’Ik heb mijn hele leven hard moeten werken, maar ik heb het nooit gedaan.’ In zichzelf is dit al een heel prachtig statement. En wat nader beschouwd kun je er veel interpretaties aan ophangen.

Ik ga bij werken zoveel mogelijk uit van: doe wat je doet met je hart. En dat heb ik altijd gedaan. Dan komt het woordje ‘hard’ al veel zachter binnen. En ‘moeten’ wordt willen.

Omstandigheden leiden soms tot perspectieven.

Ik hoef niet meer, want o.m. de wet van de ouwe Willem Drees zorgt ervoor dat mijn kostje gekocht blijft. Maar de wil en de energie is nog volop aanwezig. Wat een buitenkans om alleen dat te doen waar je gelukkig van wordt, zonder dat er een bepaalde dwang achter zit.

Positieve ‘bijvangst’ is dat je al de creativiteit die in je zit kan botvieren.

Dus ben ik met een zekere regelmaat onderweg naar een locatie waar mensen iets te vieren hebben en daarbij muziek en entertainment als aanjager verlangen. Zo lekker om dat wat je bezig houdt en boeit dan te kunnen inzetten.

In klein verband bij een familiefeestje of in groter bij een festival of pub-feest. De setting maakt in principe niet uit.

De beste plek in een zaal is op het podium!! Daar leef je niet om te werken, maar ‘werk’ je om te ‘leven.’ Een leven waar je puur voor kiest en van geniet. Alleen of in samenwerking met anderen die dat ook zo voelen en ervaren.

Wat een mooi leven!

Ik doe het zo graag

Uren van te voren zit je al samen in de bus. De één is wat stiller, de ander babbelt de wissers van de voorruit af. Allemaal om de toch zeker aanwezige spanning, hoe gezond die ook kan zijn, de baas te blijven.

Het publiek zit vol verwachting voor je. Waar je ook je kop laat zien.

Je begint altijd op nul wanneer het een uitwedstrijd is. Bij thuisspelen op zich ook wel, maar dat heeft zeker een voordeel. Meer supporters aanwezig om de sfeer erin te houden.

Maar toch moet je in alle situaties pieken op het juiste moment.

Dan komt de cue. Je loopt de bundels kunstlicht in en ervaart de eerste reacties.

Je kunt trainen wat je wilt, maar dat is nooit voor het “echie.”

Belangrijk is dat je de focus houdt op wat er gaat komen, niet op wat er geweest is.
Nog belangrijker is dat je van elkaar op aan kunt. Dat ieder zijn taak, die uit en te na gerepeteerd is, zo fanatiek mogelijk en volledig betrokken zal uitvoeren. Alleen door elkaar steeds te stimuleren en te coachen komt het succes dichterbij en kun je genieten van de overwinning op jezelf. Wanneer dat bereikt wordt, valt het te vaak ontzeggen van jezelf van bijvoorbeeld sociale contacten, soms grenzend aan afzien, van je af.

Dus pak ik de steel met die zes snaren maar weer en ram het gewonden metaal door het eelt op mijn vingertoppen. Prent me de akkoorden, rifs en de soms veel te lange teksten in. Hopend dat die er op het juiste ogenblik goed getimed en vol expressie weer uitrollen. Alsof ik ze voor de eerste keer presenteer.

Maar ik doe het zo graag!!

Johnny Cash pur sang

Het tweede leven van de man in  het zwart. En  wat voor leven!!

Na door Columbia records afgeschreven te zijn omdat hij commercieel gezien niet meer interessant was, zag producer Rick Rubin in 1994 het licht.

Vanaf dat ogenblik heeft Johnny Cash de mooiste albums ooit gemaakt.

Geen bak violen, uitgekauwde pedalsteel licks, zwijmelende achtergrond zangeressen, maar pure, eerlijke muziek zoals hij die graag zelf altijd heeft willen maken.

Alsof hij naast je op de bank zit te spelen en zingen.

Al deze albums zijn documenten van grote waarde geworden.

Telkens weer kan ik er enorm van genieten. Omdat hij al wat ouder was en last had van zijn ziekte, klinkt zijn stem kwetsbaarder dan in zijn eerdere periode van successen. Ik ervaar dat als een toegevoegde waarde.

Klik op onderstaande link om zijn eigen verhaal te horen.

Nog een paar waardevolle links:

https://youtu.be/kZumCv5xgQ8