Alle berichten van Jos Jongeling

Muziek maken blijft

‘Wat ga je nou doen?’ vroeg een journalist aan Robby Robinson toen The Band na 16 jaar stopte met een schitterend concert: “The last waltz”.  Robby Robinson antwoordde: ‘Muziek maken!’

En dat is precies wat ik ga doen! Eigenlijk nooit mee gestopt ben. Dat een heel mooie band op een gegeven ogenblik eindigt is natuurlijk vreselijk jammer, zoals ik van zoveel van jullie ook heb terug gekregen via de mail.

Maar dat gebeurt aan de lopende band en is niet het einde van alles. Ervoor speelde ik ook in en met bands die zeker zeer de moeite waard waren. Deed ik projecten waar veel mensen erg veel plezier aan hebben beleefd. En zeker ik niet in de laatste plaats. Dat is nou net één van de redenen waarom muziek maken op allerlei manieren zo leuk en positief verslavend is.

Even stil staan bij grote namen in de folk levert heel veel inspiratie en een zak vol prachtige nummers op. Nummers die ik altijd al wilde spelen puur en alleen om hun kracht in alle ‘eenvoud’ en dit woord is een verkeerd woord, maar ik weet geen ander.

Muziek die mij raakt, daar waar ik geraakt wil worden. En dat wil ik nou precies proberen over te brengen

Generationele verschuiving

Ik betrapte mezelf op een schanddaad. Zonder enige schaamte stond ik uit volle borst mee te blèren bij enkele bandjes. Iets waar ik mezelf niet toe in staat achtte tot nu toe. Was ik dan toch slachtoffer van decorverlies aan het worden? Misschien was het meest zorgwekkende eraan nog wel dat ik het heel erg leuk vond. Geruststellend was wel weer dat ik niet de enige op leeftijd was die hier in mee ging. De gemiddelde leeftijd van de bandleden was zo’n 19 jaar. De gemiddelde leeftijd van het voorste deel van het publiek ook. De leeftijd van het achterste deel schommelde rond de 55 jaar.

Dat leeftijdsverschil was niet merkbaar in het enthousiasme van de bandleden en de respons van het publiek na elk nummer. Of het nou Help van The Beatles, een standard van The Stones of een compilatie van sterke Queennummers was, iedereen ging uit zijn dak. Typerend voor dit gebeuren was de lekkere, brutaal gespeelde versie van My Generation van The Who. Met een zwaar beproefde line-up van gitaren, bas en drums, heel soms met wat toetsen erbij, en uiteraard het bijpassend volume, gingen de bands met overtuiging de strijd aan met het publiek.

‘Is het niet fantastisch om je zoon daar te zien staan spelen?’, schreeuwde een vriend van me in mijn oor. Ik was wat jaloers op hem, want ik heb geen  zoon en die kon daar dan ook niet staan. Bij de andere band idem van een goede kennis van me. Maar ik was het volmondig met hen eens.

Wel bleef deze gedachte in mij rondspoken toen ik weer thuis was.
Wat is hier gaande?

Ik stuurde een mail aan de gitarist en complimenteerde hem met dit optreden waarin het me was opgevallen dat ik zoveel singles voorbij had horen komen die ik als ‘tiener’ bij elkaar had gespaard en die sinds die tijd in mijn genen waren gaan zitten.

Is er dan zo weinig veranderd of had de gitarist van één van de bands gewoon gelijk toen hij antwoordde dat die singles toen eenvoudig weg veel beter waren?

De beste plek

Tijdens optreden Daddy-O XXL 2 op 30 april 2016
Tijdens optreden Daddy-O XXL 2 op 30 april 2016

Ooit was er iemand die zei: ’Ik heb mijn hele leven hard moeten werken, maar ik heb het nooit gedaan.’ In zichzelf is dit al een heel prachtig statement. En wat nader beschouwd kun je er veel interpretaties aan ophangen.

Ik ga bij werken zoveel mogelijk uit van: doe wat je doet met je hart. En dat heb ik altijd gedaan. Dan komt het woordje ‘hard’ al veel zachter binnen. En ‘moeten’ wordt willen.

Omstandigheden leiden soms tot perspectieven.

Ik hoef niet meer, want o.m. de wet van de ouwe Willem Drees zorgt ervoor dat mijn kostje gekocht blijft. Maar de wil en de energie is nog volop aanwezig. Wat een buitenkans om alleen dat te doen waar je gelukkig van wordt, zonder dat er een bepaalde dwang achter zit.

Positieve ‘bijvangst’ is dat je al de creativiteit die in je zit kan botvieren.

Dus ben ik met een zekere regelmaat onderweg naar een locatie waar mensen iets te vieren hebben en daarbij muziek en entertainment als aanjager verlangen. Zo lekker om dat wat je bezig houdt en boeit dan te kunnen inzetten.

In klein verband bij een familiefeestje of in groter bij een festival of pub-feest. De setting maakt in principe niet uit.

De beste plek in een zaal is op het podium!! Daar leef je niet om te werken, maar ‘werk’ je om te ‘leven.’ Een leven waar je puur voor kiest en van geniet. Alleen of in samenwerking met anderen die dat ook zo voelen en ervaren.

Wat een mooi leven!

AN IRISH GHOST STORY

Ierland zit vol prachtige verhalen. Je zou er zo een mysterieuze folksong van kunnen maken. Deze wil ik jullie niet onthouden.

Irish dark night
The night was rolling on…

AN IRISH GHOST STORY

This story happened a while ago in Dublin , and even though it sounds like an Alfred Hitchcock tale, it’s true.

John, a Dublin University student, was on the side of the road hitchhiking on a very dark night and in the midst of a big storm. The night was rolling on and no car went by. The storm was so strong he could hardly see a few feet ahead of him. Suddenly, he saw a car slowly coming towards him and stopped.

John , desperate for shelter and without thinking about it, got into the car and closed the door…. only to realize there was nobody behind the wheel and the engine wasn’t on. The car started moving slowly. John looked at the road ahead and saw a curve approaching. Scared, he started to pray, begging for his life. Then, just before the car hit the curve, a hand appeared out of nowhere through the window, and turned the wheel. John, paralyzed with terror, watched as the hand came through the window, but never touched or harmed him.

Shortly thereafter, John saw the lights of a pub appear down the road, so, gathering strength; he jumped out of the car and ran to it. Wet and out of breath, he rushed inside and started telling everybody about the horrible experience he had just had.

A silence enveloped the pub when everybody realized he was crying… and wasn’t drunk.

Suddenly, the door opened, and two other people walked in from the dark and stormy night. They, like John , were also soaked and out of breath. Looking around, and seeing John Bradford sobbing at the bar, one said to the other….

“Look Paddy….there’s that damned idiot that got in the car while we were pushing it!!!!”

Ik doe het zo graag

Uren van te voren zit je al samen in de bus. De één is wat stiller, de ander babbelt de wissers van de voorruit af. Allemaal om de toch zeker aanwezige spanning, hoe gezond die ook kan zijn, de baas te blijven.

Het publiek zit vol verwachting voor je. Waar je ook je kop laat zien.

Je begint altijd op nul wanneer het een uitwedstrijd is. Bij thuisspelen op zich ook wel, maar dat heeft zeker een voordeel. Meer supporters aanwezig om de sfeer erin te houden.

Maar toch moet je in alle situaties pieken op het juiste moment.

Dan komt de cue. Je loopt de bundels kunstlicht in en ervaart de eerste reacties.

Je kunt trainen wat je wilt, maar dat is nooit voor het “echie.”

Belangrijk is dat je de focus houdt op wat er gaat komen, niet op wat er geweest is.
Nog belangrijker is dat je van elkaar op aan kunt. Dat ieder zijn taak, die uit en te na gerepeteerd is, zo fanatiek mogelijk en volledig betrokken zal uitvoeren. Alleen door elkaar steeds te stimuleren en te coachen komt het succes dichterbij en kun je genieten van de overwinning op jezelf. Wanneer dat bereikt wordt, valt het te vaak ontzeggen van jezelf van bijvoorbeeld sociale contacten, soms grenzend aan afzien, van je af.

Dus pak ik de steel met die zes snaren maar weer en ram het gewonden metaal door het eelt op mijn vingertoppen. Prent me de akkoorden, rifs en de soms veel te lange teksten in. Hopend dat die er op het juiste ogenblik goed getimed en vol expressie weer uitrollen. Alsof ik ze voor de eerste keer presenteer.

Maar ik doe het zo graag!!

Johnny Cash pur sang

Het tweede leven van de man in  het zwart. En  wat voor leven!!

Na door Columbia records afgeschreven te zijn omdat hij commercieel gezien niet meer interessant was, zag producer Rick Rubin in 1994 het licht.

Vanaf dat ogenblik heeft Johnny Cash de mooiste albums ooit gemaakt.

Geen bak violen, uitgekauwde pedalsteel licks, zwijmelende achtergrond zangeressen, maar pure, eerlijke muziek zoals hij die graag zelf altijd heeft willen maken.

Alsof hij naast je op de bank zit te spelen en zingen.

Al deze albums zijn documenten van grote waarde geworden.

Telkens weer kan ik er enorm van genieten. Omdat hij al wat ouder was en last had van zijn ziekte, klinkt zijn stem kwetsbaarder dan in zijn eerdere periode van successen. Ik ervaar dat als een toegevoegde waarde.

Klik op onderstaande link om zijn eigen verhaal te horen.

Nog een paar waardevolle links:

https://youtu.be/kZumCv5xgQ8

 

Transatlantic Sessions

Al vele jaren organiseert de BBC de Transatlantic Sessions. Geweldige programma’s waarin de Ierse, Schotse en Amerikaanse folk en country elkaar ontmoeten. Vele grootheden uit deze scenes treffen  elkaar en spelen in op elkaars muziekroots. Mooi dat de BBC dit blijft volhouden, want op die manier ontdek je al die onderlinge raakvlakken en  wordt de term ‘roots’ nog veel duidelijker.

Die ruimte zou er nu ook eens moeten zijn op de Nederlandse publieke omroep, want muziek gaat zoveel verder dan wat op dit moment toevallig in de hitte van het ogenblik populair is. Dat laatste is op zich ook wel belangrijk, maar er is zoveel meer.

Via YouTube kun je al deze programma’s terug luisteren en zien. Zoek naar The Transatlantic Sessions BBC en je hebt een enorme lijst van prachtige  muziek in huis. Hierbij al een enkele link.

https://youtu.be/3Q39226tTNc?list=PLeTvroF1x4HJzmNTMQOti4CUuxQLgHUHC

Old friend

Deze maand presenteert Eelke Ankersmit zijn 1e mini CD onder de titel ‘Old friend’. Datum: 27 september 2015. Locatie: Catharinakapel, Harderwijk.

Hij zal dit samen met Thijs van der Meulen gaan  doen.

Een plaat met zes ingetogen nummers van zijn hand. Voor degenen die het werk van Eelke, bijv. bij The Rag Trade, kennen, heel herkenbaar. Met zijn bijna kwetsbaar stemgeluid, vertelt Eelke ervaringen uit het leven. Prachtig, sfeervol omlijst door hem en zijn muziekvrienden.

Eelke weet heel mooie nummers te maken, maar soms neigt hij tot enige somberheid. Het blijft echter luistermuziek puur sang!

Deze avond is een aanrader voor mensen met het juiste gevoel voor muziek,  dat volop te vinden is in de fijne nuances in Eelke’s songs.

 

Nieuwsbrief Nr. 1

Logo Nieuwsbrief

Hi Folks, 

Deze zomer heb ik mijn solo optredens weer nieuw leven ingeblazen. Daarbij heb ik besloten om ook een persoonlijke nieuwsbrief te maken. Bij deze krijg je het eerste nummer. 

Tevens is er een geheel nieuwe website gemaakt. Kijk even op:
www.josjongelingmuziek.nl. 

Veel informatie over mijn muziek zoals:

  • MP3’s van de verschillende albums
  • MP3’s met live-opnamen van ooit
  • Mp3’s van nummers die ik gecoverd heb
  • Al mijn songteksten
  • Discografie
  • Biografie
  • Agenda

En een mooie actie waar jullie een heel belangrijke rol in kunnen spelen. De actie heet Song van de maand. Hoe werkt het? Stuur een MP3 met jouw favoriete nummer van dit moment naar E-mail: josjongelingmuziek@outlook.com.

Schrijf daarbij waarom jij dit zo’n mooi/goed/leuk nummer vindt. Mag van elke artiest zijn, maar wel in het genre folk/country/Ierse muziek e.d. Het eerste nummer dat ik ontvang aan het begin van elke maand, komt dan bovenaan in de lijst te staan, samen met jouw naam en de reden waarom jij dit zo’n geweldig nummer vindt. Dit is terug te vinden op de pagina Berichten op de site. Tevens wordt hiervan melding gemaakt op mijn Facebook. 

Tot gauw ergens.

Hartelijke groet,
Jos Jongeling